سلسله‌مراتب تعهدات دولت ها به‌موجب منشور سازمان ملل متحد با تأكيد برقطع‌نامه هاي فصل هفتمي

سارا فاموري/ كارشناس ارشد حقوق دانشگاه تهران

Sarafamoori94@gmail.com

حميد الهويي نظري/ استاديار گروه حقوق عمومي دانشگاه تهران

چکيده

مادة 103 منشور ملل متحد، يکي از مهم‌ترين مقررات اين سازمان در راستاي ايجاد انسجام و وحدت نظام حقوقي ملل متحد است. اين ماده ضامن حفظ برتري تعهدات منشوري بر ديگر تعهدات دولت­ها ناشي از معاهدات، ساير موافقت­نامه­هاي بين‌المللي، و حتي به‌عقيدة­ برخي عرف نيز مي­باشد؛ امري که بين صاحب‌نظران محل اختلاف است. تعهدات منشوري، علاوه بر تعهدات بنيادين منشور، مانند اصل عدم توسل به زور، حل‌و‌فصل مسالمت‌آميز اختلافات، حفظ صلح و امنيت بين‌المللي و عدم مداخله در امور داخلي کشورها، شامل تعهدات ناشي از تصميمات الزام­آور ارگان­هاي سازمان ملل هم مي­شود. از مهم‌ترين اين تعهدات مي­توان به تصميمات شوراي امنيت به‌موجب فصل هفتم و مادة­ 25 منشور اشاره کرد؛ امري که از کا­ر­هاي مقدماتي تهيه و تدوين منشور، رويّة قضايي ديوان بين­المللي دادگستري و رويّة­ خود شورا نيز بر­مي­آيد. در اين مقاله با روش توصيفي -تحليلي و پس از بررسي‌هاي نظرات مختلف و اهميت نظم ملل متحد، اين نتيجه حاصل شد که اين برتري تعهدات منشوري، صرفاً محدود به تعهدات معاهده­اي نيست و تعهدات عرفي را نير دربرمي­گيرد و با توجه به ويژگي اساسي بودن منشور، مي­توان آن را بر دول غيرعضو نيز اعمال کرد.

 

کليد‌واژه‌ها: تعهدات منشوري، حقوق بين­الملل عرفي، شوراي امنيت، فصل هفتم، مادة 25 منشور، مادة­ 103 منشور، موافقت­نامة بين­المللي.