<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><ArticleSet>
                    <Article>
            <Journal>
                <PublisherName>مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره)</PublisherName>
                <JournalTitle>اندیشه‌های حقوق عمومی</JournalTitle>
                <Issn>2423-5725</Issn>
                <Volume>14</Volume>
                <Issue>1</Issue>
                <PubDate PubStatus="epublish">
                    <Year>2025</Year>
                    <Month>02</Month>
                    <Day>03</Day>
                </PubDate>
            </Journal>
            <ArticleTitle></ArticleTitle>
            <VernacularTitle>حق و حد رسانه های مکتوب در حقوق فردی و مسئولیت‌های حکومتی</VernacularTitle>
            <FirstPage></FirstPage>
            <LastPage></LastPage>
            <ELocationID EIdType="pii">5002767</ELocationID>
            <ELocationID EIdType="doi">10.22034/hoghoughi.2026.5002767</ELocationID>
            <Language>FA</Language>
            <AuthorList>
                        <Author>
            <FirstName>مهدی</FirstName>
            <LastName>محمودنیا</LastName>
            <Affiliation>دانشجوی دکتری موسسه </Affiliation>
            <Identifier Source="ORCID">0009-0005-3115-6483</Identifier>
        </Author>
                    </AuthorList>
            <PublicationType>Journal Article</PublicationType>
            <History>
                <PubDate PubStatus="received">
                    <Year>2025</Year>
                    <Month>12</Month>
                    <Day>30</Day>
                </PubDate>
            </History>
            <Abstract></Abstract>
            <OtherAbstract Language="FA">در عصر جامعه اطلاعاتی، رسانه به‌عنوان یکی از ارکان اصلی زندگی اجتماعی، سیاسی و فرهنگی، نیازمند چارچوبی اخلاقی و حقوقی مبتنی بر مبانی دینی و فقهی است. فقه اسلامی تنها محدود به امور عبادی نیست و تمامی ابعاد زندگی فردی و اجتماعی انسان، از جمله فضای رسانه‌ای را دربرمی‌گیرد. بنابراین، بررسی قواعد فقهی حاکم بر مطبوعات و ارتباطات جمعی از ضرورت‌های تنظیم‌گری رسانه‌ای در جامعه اسلامی است. این پژوهش با روش کیفی-کتابخانه‌ای و استناد به متون فقهی کلاسیک و معاصر، قواعد فقهی مرتبط با رسانه را در دو سطح فردی و حکومتی استخراج و تحلیل کرده است. در فقه فردی، حرمت اعراض، منع افترا و تهمت، تحریم تجسس و غیبت، حرمت استهزاء و رعایت مالکیت معنوی از ضوابط اخلاقی-فقهی رسانه‌گری هستند. در سطح فقه حکومتی، وظایف دولت شامل منع انتشار کتب ضاله، ممنوعیت اشاعه فحشا، حفاظت از عفت عمومی و نظارت بر تجاوز به حریم خصوصی است. این مقاله چارچوب نظری مبتنی بر مبانی شرعی برای تدوین قوانین مطبوعاتی ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد تنظیم‌گری رسانه در نظام اسلامی، تعادل بین آزادی بیان و حفظ ارزش‌های دینی، اخلاقی و اجتماعی را تضمین می‌کند.</OtherAbstract>
            <ObjectList>
                            <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">فقه رسانه</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">حقوق مطبوعات</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">جرایم مطبوعاتی</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">حرمت اعراض</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">مالکیت معنوی</Param>
            </Object>
                        </ObjectList>
                    </Article>
    </ArticleSet>
