سلسله‌مراتب تعهدات دولت‌ها به‌موجب منشور سازمان ملل متحد با تأكيد برقطع‌نامه‌هاي فصل هفتمي

  • warning: Missing argument 1 for t(), called in D:\WebSites\nashriyat.ir\themes\tem-nashriyat\upload_attachments.tpl.php on line 15 and defined in D:\WebSites\nashriyat.ir\includes\common.inc on line 962.
  • warning: htmlspecialchars() expects parameter 1 to be string, array given in D:\WebSites\nashriyat.ir\includes\bootstrap.inc on line 869.

سال دهم، شماره اول، پياپي 18، پاييز و زمستان 1399

* سارا فاموري/ دانشجوي دكتراي حقوق بين‌الملل دانشگاه تهران    Sarafamoori94@gmail.com
حميد الهويي نظري/ استاديار گروه حقوق عمومي دانشگاه تهران
دريافت: 10/03/1399 ـ پذيرش: 07/08/1399
چکيده
مادة 103 منشور ملل متحد، يکي از مهم‌ترين مقررات اين سازمان در راستاي ايجاد انسجام و وحدت نظام حقوقي ملل متحد است. اين ماده ضامن حفظ برتري تعهدات منشوري بر ديگر تعهدات دولت‌ها ناشي از معاهدات، ساير موافقت‌نامه‌هاي بين‌المللي، و حتي به‌عقيدة‌ برخي عرف نيز مي‌باشد؛ امري که بين صاحب‌نظران محل اختلاف است. تعهدات منشوري، علاوه بر تعهدات بنيادين منشور، مانند اصل عدم توسل به زور، حل‌و‌فصل مسالمت‌آميز اختلافات، حفظ صلح و امنيت بين‌المللي و عدم مداخله در امور داخلي کشورها، شامل تعهدات ناشي از تصميمات الزام‌آور ارگان‌هاي سازمان ملل هم مي‌شود. از مهم‌ترين اين تعهدات مي‌توان به تصميمات شوراي امنيت به‌موجب فصل هفتم و مادة‌ 25 منشور اشاره کرد؛ امري که از کا‌ر‌هاي مقدماتي تهيه و تدوين منشور، روية قضايي ديوان بين‌المللي دادگستري و روية‌ خود شورا نيز بر‌مي‌آيد. در اين مقاله با روش توصيفي -تحليلي و پس از بررسي‌هاي نظرات مختلف و اهميت نظم ملل متحد، اين نتيجه حاصل شد که اين برتري تعهدات منشوري، صرفاً محدود به تعهدات معاهده‌اي نيست و تعهدات عرفي را نير دربرمي‌گيرد و با توجه به ويژگي اساسي بودن منشور، مي‌توان آن را بر دول غيرعضو نيز اعمال کرد. 
کليد‌واژه‌ها: تعهدات منشوري، حقوق بين‌الملل عرفي، شوراي امنيت، فصل هفتم، مادة 25 منشور، مادة‌ 103 منشور، موافقت‌نامة بين‌المللي.


 

سال انتشار: 
1399
شماره مجله: 
18
شماره صفحه: 
57