حريم خصوصي معنوي افراد در فقه اماميه و حقوق اساسي جمهوري اسلامي ايران

سال چهارم، شماره دوم، پياپي 7، بهار و تابستان 1394

سجاد شهباز قهفرخي / مربي دانشگاه شهركرد                                           sajjadshahbaz@lit.sku.ac.ir

دريافت: 7/2/1394 ـ پذيرش: 22/6/1394

چکيده

حريم خصوصي معنوي افراد، آن بخش از اعمال و ويژگي‌هاي هر شخص است که ناظر بر شخصيت و هويت اوست كه براي عموم آشکار نبوده، وي نيز تمايل به افشاي آن نداشته و در صورت افشا، شخصيت او آسيب مي‌بيند. اشخاص هيچ‌گونه ورود و نظارت ديگران بر اين قلمرو را برنمي‌تابند و نسبت به آن واکنش نشان مي‌دهند. اين مفهوم، تاکنون در حقوق اسلامي‌ و حقوق ايران به‌صورت مستقل مورد بحث قرار نگرفته است. قانونگذار ايراني، با عنايت به بي‌سابقه بودن اين سازه در فقه و حقوق ايران، به‌صورت ناقصي صرفاً به حمايت از برخي مصاديق اين حق در قانون اساسي و برخي قوانين عادي پرداخته است. اين مقاله، با روش توصيفي- تحليلي و با استفاده از منابع معتبر فقهي و حقوقي ايران، به بررسي چگونگي حمايت از حريم خصوصي معنوي اشخاص در فقه اماميه و حقوق اساسي ايران و طرح حمايت از حريم خصوصي مي‌پردازد.

کليدواژه‌ها: حريم خصوصي، حريم خصوصي معنوي، شخصيت، حريم خصوصي جنسي، حيثيت و آبرو.